Marathon Rotterdam

Proloog

Bij de bushalte checkte ik alles nog even in gedachte of ik alles wel bij mij had. Was ik toch echt niet iets vergeten waardoor er iets mis kon gaan. Er ging een gedachte door mij heen dat er iets fout zou gaan deze dag. Toen de bus arriveerde, meldde de chauffeur mij dat er een ongeluk was gebeurd en dat er wellicht geen treinen zouden rijden. Toch maar naar het station gegaan. En inderdaad, noppes, geen treinen en geen bussen. Gelukkig wilde Ingrid de auto komen brengen zodat ik alsnog naar Rotterdam kon gaan. Op het station aardige mensen uit Hardinxveld ontmoet die wel een lift konden gebruiken van mij. Gelukkig op tijd aangekomen in Rotterdam. De auto ergens geparkeerd en tja in deze stresssituatie maar niet gekeken of ik moest betalen.

You'll never walk alone

Gelukkig was ik niet de enige. Lee Towers die elk jaar staat te zingen bij de start. Ik vraag mij toch elke keer weer af waar hij nu precies staat, want ik heb hem nog niet kunnen spotten. Mijn streven was om binnen de 4 uur te lopen. Dit moet ik kunnen. Half februari nog 30 km gelopen in 2.46 uur. Tot aan de 30 km ging het prima. Ik was op schema om binnen de 4 uur te kunnen finishen. Tot ik opeens die krampscheuten weer voelde in mijn kuiten. Wat gaat er fout dacht ik, ik heb genoeg gedronken en ben niet te hard van start gegaan.

Dan maar een versnelling lager en op een rustig drafje doorlopen. Dit voelde beter, maar de krampscheuten voelde ik toch telkens weer opsteken. Ik was blij om Ingrid op het 27 km punt te zien. Gelukkig was het haar gelukt om met onze muppets naar Rotterdam te komen (lees trein).

Epiloog

In de laatste kilometers denk je toch elke weer, waar ben ik toch aan begonnen. Ik hou er mee op. Bij het 38 km punt moest ik toch even stilstaan om op adem te komen. Een loper klopte mij op de schouder en zei " kom op, de marathon is pijn leiden! doorlopen! ". Maar het is nog steeds een keuze om voor deze pijn te kiezen. En waarom heb ik hiervoor gekozen? De toeschouwers en de muziek houden je op de been om door te zetten. En dan komt het eindpunt in zicht, de Coolsingel. De laatste 500 meter voelen als een slowmotion. De benen protesteerde tegen deze laatste meters. Maar gelukkig heb ik het weer gered. In 4.14.33 uur. Niet wat ik in gedacht had, maar wel een verbetering van mijn PR op de marathon.